1830 - Πρωτόκολλο του Λονδίνου

Το Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας του ελληνικού κράτους υπογράφτηκε στο Λονδίνο, στις 3 Φεβρουαρίου του 1830, από τις μεγάλες δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία. 
Οι συζητήσεις όμως είχαν ξεκινήσει στις 22 Ιανουαρίου. Ήταν η πρώτη επίσημη, διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώριζε την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος.
Παράλληλα το πρωτόκολλο επέκτεινε τη συνοριακή γραμμή της Ελλάδος, σύνορα, που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός. 
Πριν την επιλογή του Όθωνα, οι μεγάλες δυνάμεις εισηγήθηκαν και πρότειναν για ηγεμόνα της χώρας, τον πρίγκιπα Λεοπόλδο του Σαξ Κόμπουργκ, ο οποίος όμως δεν δέχτηκε. Αργότερα ο ίδιος έγινε Βασιλιάς του Βελγίου.

Βασίλης Τσιτσάνης (1915 - 1984)

Στις 18 Ιανουαρίου του 1984 (ημέρα των γεννεθλίων του), πεθαίνει σε νοσοκομείο του Λονδίνου, ο άνθρωπος που έβαλε το ρεμπέτικο τραγούδι, στα σπίτια όλων των Ελλήνων. Ο Βασίλης Τσιτσάνης. 
Η διαδρομή της ζωής του...Τρίκαλα - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Αθήνα. Με τα δεκάδες τραγούδια του, ο Βασίλης Τσιτσάνης γίνεται σταδιακά από το 1937 και μετά, ο δημιουργός και κυρίαρχος του λεγόμενου «αρχοντορεμπέτικου» είδους, πρόδρομου του λαϊκού τραγουδιού. Οι επιτυχίες του αμέτρητες...
«Αχάριστη», «Μπαξέ τσιφλίκι», «Τα πέριξ», «Νύχτες μαγικές», «Ζητιάνος της αγάπης», «Ντερμπεντέρισσα», «Συννεφιασμένη Κυριακή», «Ίσως αύριο», «Τα λιμάνια», «Τα ξένα χέρια», «Μείνε αγάπη μου κοντά μου», «Κορίτσι μου όλα για σένα», «Απόψε στις ακρογιαλιές», «Κάποιο αλάνι», «Της Γερακίνας γιος», «Δηλητήριο στη φλέβα». 

ΜΗ ΜΟΥ ΞΑΝΑΦΥΓΕΙΣ ΠΙΑ, ΜΑΓΚΑ ΜΟΥ * ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ - ΜΠΕΛΛΟΥ

  
                 

Δημήτρης Χορν (1921 - 1998)

Στις 16 Ιανουαρίου του 1998, φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 77 ετών, ο μεγάλος Έλληνας ηθοποιός Δημήτρης Χορν. Για το Δημήτρη Χορν, δεν θα γράψουμε τη βιογραφία του, ούτε θα μιλήσουμε για την τεράστια προσφορά του στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Θα υπενθυμίσουμε απλά, πως το 1980 ίδρυσε με τη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

62 χρόνια χωρίς τον Γρηγόριο Ξενόπουλο

Στις 14 Ιανουαρίου του 1951 πεθαίνει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Ο Ζακυνθινός λογοτέχνης, ήταν ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού Νέα Εστία, το οποίο εκδίδεται ακόμα και σήμερα. Το 1931 έγινε ακαδημαϊκός. Μαζί με τους Παλαμά, Σικελιανό και Καζαντζάκη ίδρυσε την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Εκδόθηκαν 18 βιβλία με διηγήματά του, 24 μυθιστορήματα (ο Κόκκινος βράχος, ο Πόλεμος, Αναδυομένη κ.α.), 9 θεατρικά (Ραχήλ, Στέλλα Βιολάντη κ.α.), 8 παιδικά έργα κι άλλες μελέτες. 

βίντεο του 2011

Η πτώση της Ρόδου (1η Ιανουαρίου 1523)

Η Ρόδος βρισκόταν υπό την κατάληψη των Ιωαννιτών Ιπποτών από το 1309. Οι πρώτες πολιορκίες και καταστροφικές επιθέσεις των Οθωμανών εναντίον περιοχών του νησιού, έγιναν το 1457 και το 1480. Ερχόμαστε μετά από χρόνια, στα 1522. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ξεκινά η πολιορκία της Ρόδου. Διακόσιες χιλιάδες στρατιώτες και 280 πλοία ήταν η δύναμη του Σουλτάνου Σουλεϊμάν. Εντός των τειχών, παρατεταγμένοι 6500  άντρες, εκ των οποίων οι 290 ήταν Ιππότες. Μετά από 6μηνη πολιορκία, οι Λατίνοι και οι Έλληνες είχαν φτάσει στα όριά τους. Η βοήθεια από τη Δύση δεν έφθασε ποτέ. Οι ελλείψεις... τεράστιες. Ανεφοδιασμός δεν μπορούσε να γίνει από πουθενά, ενώ δεν υπήρξε και η δυνατότητα στρατιωτικών ενισχύσεων. Υπό την πίεση του λαού, ο Μέγας Μάγιστρος ζήτησε ανακωχή από τον Σουλτάνο, στις 20 Δεκεμβρίου του 1522. Δύο μέρες αργότερα, ο Σουλεϊμάν δέχθηκε και ανακοίνωσε τους όρους του, οι οποίοι ήταν αρκετά ευνοϊκοί. Ο Σουλεϊμάν απαίτησε από τους Ιππότες να εγκαταλείψουν τη Ρόδο εντός 12 ημερών, με την περιουσία και τον οπλισμό τους. Στους ντόπιους, έδωσε φορολογική απαλλαγή για πέντε χρόνια και παρείχε τη διαβεβαίωση ότι δεν θα μετέτρεπε τους χριστιανικούς ναούς σε τζαμιά. Αν ήθελαν να εγκαταλείψουν το νησί όφειλαν να το πράξουν εντός τριών ετών. Την 1η Ιανουαρίου του 1523, οι Ιππότες και 4000 περίπου Έλληνες εγκατέλειψαν τη Ρόδο με προορισμό τη βενετοκρατούμενη Κρήτη. Οι Ιωαννίτες Ιππότες μετά από χρόνια κατέληξαν στη Μάλτα, όπου μετονομάστηκαν σε Ιππότες της Μάλτας.

Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου / Δεκέμβριος 1821 - Ιανουάριος 1822

Το προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδος ψηφίστηκε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου. Η Α' Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1821 με πρόεδρο βουλευτικού το Δημήτριο Υψηλάντη και ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 1822. Ήταν η πρώτη συνέλευση νομοθετικού σώματος του νέου Ελληνικού κράτους. Έλαβε χώρα στο χωριό Πιάδα, κοντά στην αρχαία Επίδαυρο. Εκεί, γράφτηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, ορίστηκε ο τρόπος της προσωρινής λειτουργίας του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους και ψηφίστηκε την 1 Ιανουαρίου 1822 το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», έργο του Ιταλού Vincenzo Gallina μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και το Θεόδωρο Νέγρη.

Στην Εθνοσυνέλευση καθιερώνεται επίσης ως σημαία των Ελλήνων, η γαλανόλευκη. Στην Α΄Εθνική Συνέλευση συμμετείχαν 60 εκπρόσωποι και πληρεξούσιοι από την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα (Ανατολική χέρσος Ελλάδα και Δυτική χέρσος Ελλάδα) καθώς από τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά.

Ο Βαρβάκης κι ο Σέκερης

Με αφορμή την ταινία "Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι" που αναφέρεται στη ζωή του μέγα εθνικού μας ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, σήμερα σας παρουσιάσουμε άλλη μία οικογένεια που συνέβαλε τα μέγιστα στην εθνική μας παλιγγεννεσία. 
 

Παναγιώτης Σέκερης (1783-1847) και τα αδέρφια του Αθανάσιος και Γεώργιος

O Παναγιώτης Σέκερης, ο μεγαλύτερος από τέσσερα αδέλφια, γεννήθηκε στην Τριπολιτσά το 1783, γιος του Δημητρίου και τη Χάιδως Σέκερη. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στην Τριπολιτσά και κατόπιν μαθήτευσε στη Σχολή της Δημητσάνας.

Κατά τη διάρκεια των διακοπών της Σχολής, στις 4 Απριλίου του 1798, σύμφωνα με τα χρονικά σημειώματα του Ρήγα Παλαμήδη, ο Παναγιώτης Σέκερης βλέπει ένα Τούρκο να δολοφονεί για ασήμαντη αιτία τον πατέρα του Δημήτρη, μέσα στο εμπορικό τους κατάστημα. Ο Παναγιώτης Σέκερης φοβούμενος για την ίδια του τη ζωή καταφεύγει στις Σπέτσες και εργάζεται σε συγγενείς του, οι οποίοι ήταν έμποροι.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1808, μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη όπου ιδρύει δική του εμπορική επιχείρηση. Παράλληλα αποκτά 15 περίπου ιστιοφόρα, με ένα από τα οποία διαφεύγει το 1821 από την Πόλη. Η μύηση του αδερφού του Γεωργίου Σέκερη στη Μόσχα, μετά τις σπουδές του στη Γαλλία, από το Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ αποτέλεσε την απαρχή της κατοπινής μυήσεως του ιδίου και του αδερφού του Θανάση. Ο Παναγιώτης ως ο πλουσιότερος θα καταστεί χρηματοδότης της Φιλικής Εταιρείας.

Ο Γιώργος Σέκερης φεύγει το 1818 για το Μοριά κι αναλαμβάνει αρχηγός των όπλων της επαρχίας Τριπολιτσάς. Ο Αθανάσιος Σέκερης, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Πόλη, εγκαταστάθηκε το 1816 στην Οδησσό ως συνέταιρος του Παναγιώτη. Ο Αθανάσιος Σέκερης ανήκε στην ανώτατη τάξη της Οδησσού, διότι διέθετε περιουσία τουλάχιστον 20.000 ρουβλίων με δικαιώματα εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου, βιοτεχνίας και πλοιοκτησίας.

Η μύηση του Παναγιώτη Σέκερη στη Φιλική Εταιρεία έγινε στις 5 Μαΐου 1818, μετά τη μεταφορά της έδρας της Φιλικής Εταιρείας από την Οδησσό στην Πόλη το ίδιο έτος. Απέβη μάλιστα σωτήρια για τη Φιλική Εταιρεία, κυρίως, μετά το θάνατο του Νικόλαου Σκουφά στις 31 Ιουλίου του 1818. Τα 2 αδέλφια, Παναγιώτης και Θανάσης, είναι βασικοί χρηματοδότες του Αγώνα, ενώ τα ταξίδια τους μεταξύ των δύο πόλεων είναι συνεχή.

Ο Παναγιώτης και ο Θανάσης Σέκερης αφού έχασαν τον αδερφό τους Γιώργο, στο Μοριά το 1822, θυσιάζουν όλη τους την περιουσία. Το 1830, ο Παναγιώτης Σέκερης, επιστρέφει στην Ελλάδα οικονομικά κατεστραμμένος και το ελληνικό κράτος, του δίνει την ασήμαντη θέση του τελώνη Ύδρας-Ναυπλίου. Το 1846 μάλιστα, είναι τόσο φτωχός που επιζητεί τη βοήθεια του ελληνικού κράτους. Παρουσιάζει στοιχεία για τη συνεισφορά του στη Φιλική Εταιρεία και τον Αγώνα, σύμφωνα με τα οποία, το ποσό που διέθεσε η οικογένειά ανέρχονταν στα 425.000 γρόσια.

Σύμφωνα με Πανεπιστημιακά συγγράμματα και αναλύσεις ιστορικών, ο Παναγιώτης Σέκερης είπε ενώπιον των τότε κρατικών λειτουργών: «...υπήρξε μια εποχή που σε νέα ηλικία ήμουν τόσο πλούσιος και απολάμβανα κάθε αγαθό του κόσμου…όμως όλα αυτά τα θεωρούσα τόσο μάταια διότι έλειπε η ελευθερία της Πατρίδος. Για την απόκτηση της ελευθερίας περιφρόνησα τα αγαθά μου και από πλουσιότατος κατάντησα φτωχότατος και δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω. Αλλά δεν μετανιώνω για τις θυσίες μου και ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε τόσα πλούτη για να τα καταθέσω στον βωμό της ελευθερία να απαιτήσω κάτι για τα όσα προσέφερα. Απλά ζητώ κάτι γιατί έχω οικογένεια και είμαι με το ένα πόδι στον τάφο».

* Ο Παναγιώτης Σέκερης πέθανε φτωχός και άγνωστος το 1846.

* Ο Αθανάσιος Σέκερης πέθανε από ανίατη ασθένεια κατά την διάρκεια της Πολιορκίας του φρουρίου του Ναυπλίου, το 1821.

* Ο Γεώργιος Σέκερης πέθανε από τις κακουχίες το Νοέμβριο του 1822.